Otter-veldles Wahrsmannshof onder leiding van Sebastian Wantia

20 maart 2018 |
GBRA

Een echte Otterbelevenis, zonder dat er in de wijde omtrek een otter te bekennen valt, ja Sebastian kreeg dat voor elkaar. Duidelijk goed voorbereid, met een prachtig resultaat! 

De veldles begon. Er lag een cirkel van kussentjes klaar waar de kinderen op konden gaan zitten. Opening met een lekker en interactief verhaal: “We gaan een dier zoeken dat jullie nog nooit hebben gezien, nou ja misschien wel eens in de Zoo. Welke dieren zien we hier wel?” Haas, ree, vos, marter, gans worden genoemd. Ze raden het dier niet, dus de Fischotter wordt nu genoemd. Hoe die er dan uitziet? De kinderen fantaseren er op los, maar er volgt geen echt antwoord, noch een plaatje van de otter…..
Mysterieus en spannend dus, om zo op pad te gaan en een otter te gaan zoeken. Langs het aanloop weggetje liggen in stukken geknipte foto’s van de bovengenoemde dieren, verstopt tussen bladeren, in de bomen en struiken, tegen een paaltje. Die moeten gezocht en verzameld worden. Dan hup rennen, het laatste stukje naar waar het grasveld begint en puzzelen maar! Daarmee ontstaan behalve de dierportretten meteen de groepjes kinderen die deze middag samen verder gaan.

Sebastian deelt bamboestokjes met markering uit en ook transparanten met diersporen op ware grootte. Ze moeten als groepje op zoek naar de mooiste diersporen en daar een stokje bij zetten, zodat later iedereen elkaars vondsten kan bekijken. Aan de waterkant bevinden zich behalve knaagsporen van bevers ook nog ijsresten van afgelopen koude tijd, in prachtige vormen opgewaaid tegen de vegetatie. Er worden onwaarschijnlijk fraaie diersporen gevonden, en jawel, ook van de otter. Voor de kinderen blijft geheim dat Sebastian hiervoor van te voren stempels van kunststof heeft gebruikt……ook heeft hij een voorraadje otterspraint “geregeld” zodat ze, hoog op een molshoop, heuze “Otterkottel” vinden. Geen kind wil er aan ruiken, maar er komen hiermee gevulde glazen potjes tevoorschijn en ieder kind krijgt zo’n aandenken uitgedeeld. Je ziet de visschubben, die aantonen dat otters vis eten.

Dan terug op het weggetje: eindelijk toch een plaatje. Een grote foto van een otter. Zo ziet het dier er dus uit. Sebastian vertelt hoe cameravallen werken, want zo is de foto gemaakt. En dan blijkt er hier ook een cameraval verstopt te zitten, die de kinderen op de heenweg voorbij gerend zijn. Ze halen hem uit de struiken en nemen het ding supertrots mee terug naar de Warmannshof. Daar staan beamer, scherm en warme chocolademelk klaar. De beelden worden bekeken: hoe Sebastian de cameraval plaatst, hoe de kinderen daarna zelf voorbij komen en hem later vervolgens vinden en terug dragen.

foto cameraval
Foto van de camerval

Er volgt nog een korte fotoshoot met z’n allen voor de camera en dan gaan ze naar huis. Een aantal kinderen heeft trouwens ook echt een otter gezien, in de verte, bij dat bosje, ja daar liep echt een otter en er zwom er trouwens ook eentje…..een echte beleving, zonder het dier zelf, met mooi gedoseerd veel otter informatie. Anderhalf uur lekker buiten, speurend naar van alles en met een groots verhaal als oogst!

Nota bene: wel opvallend rustige, toegewijde, gehoorzame, gedisciplineerde, geconcentreerde kinderen….het was geen schoolklas, maar een groep buitenschoolse opvangkinderen van gevarieerde basisschool leeftijd.